Home

BerovPodrum1
BerovPodrum2
BerovPodrum3
BerovPodrum4
BerovPodrum5
BerovPodrum6



Posle odlaska Turaka (1718. godine – Požarevački mir između Turske i Austrougarske) u naše krajeve se, po preporuci princa Eugena Savojskog, doseljavaju vinogradari iz Alzasa, Rajinske oblasti, Mozela i Lotarginije. Prvu kolonizaciju je sproveo grof Klaudije Florimus Merci, a prva familija koja je naselila ove krajeve je Johan Tec iz Alzasa. On se naseljava u Gudurici ispod Guduričkog vrha i taj deo brda se do dana današnjeg naziva Tecov breg. Familija Tec je bila mnogobrojna, ali ih je dosta stradalo od malarije, jer je voda za piće bila zagađena a bujice nisu dozvoljavalenda se započne neka proizvodnja. Oni se posle nekog vremena doseljavaju na sadašnje mesto Gudurica. U to vreme je u tom naselju bilo 17 kuća u kojima su stanovali Srbi. Dolaskom stranih ljudi, oni se nisu asimilovali, već su se preselili u susedno mesto Veliko Središte, gde su zadržali naziv sela (Kutric) u svom prezimenu – Kutrički.

 

Grof Klaudije Merci, kolonizira Nemce iz Rajinske oblasti i to vinogradare. U svom razvoju, što se tiče vinogradarstva, izdvaja se godina 1832. kada je Gudurica dobila trgovački pečat sa kojim je mogla da izvozi vino i svilu.

 

Razvojem Gudurice, naročito vinogradarstva i vinarstva, formirale su se vredne familije i veliki proizvođači grožđa i vina. Posebno se izdvajaju dve familije po napretku i bogatstvu, a to su Tec i Ber. Tec je bio veliki posednik površina pod vinogradom i izgradio je prvi podrum – današnji “Podrum prijateljstva”.

 

tMapaBer je isto bio veliki posednik površina pod vinogradom i bio je najveći posednik šuma (ceo kompleks oko Guduričkog vrha). Ber je izgradio dva podruma, mnogo vrednija od Tecovog i po arhitektonskom rešenju i po konstrukciji, a to je su današnja “Upravna zgrada” i Marićev podrum (najveći u Gudurici). Marić je bio lekar-stomatolog, ali je bio i Berov zet. Ordinacija mu je bila u Upravnoj zgradi.Vlasnik zgrada i imanja bila je Elizabeta Ber. Marić je vremenom preuzeo proizvodnju grožđa i vina, pa je po njemu i dobio naziv potes Marićev breg i podrum. Izgradnjom dva podruma on ih je namenski i po funkciji i odvojio: Marićev podrum je bio proizvodni, gde se vršio prijem i prerada grožđa, fermentacija i odležavanje. U toj zgradi je stanovalo osoblje koje je vodilo poslove oko vina i grožđa. Upravna zgrada i podrum u toj zgradi su bili komercijalni. Vino koje je pripremljeno u proizvodnom podrumu pumpama se preko vinovoda dopremalo do komercijalnog podruma.

 

Prodaja vina se vršila na sledeći način: potencijalni kupac je dočekan u prostorijama komercijalnog podruma, gde je prijemna kancelarija bila opremljena stilskim nameštajem i svim primerenim standardima za veleposednika, onog vremena. Posle upoznavanja sa kupcem, fijakerom se obilazilo imanje, vinogradi i šume, zatim dolaskom sa terena, u proizvodni podrum, predstavljaju se sva vina koja su podrumu, od bureta do bureta i kao iznenađenje jedno bure se otvara na sredini podruma i ulazi se u bure, koje je bilo pretvoreno u vinsku sobu. Tu se probaju, degustiraju sva potencijalna vina za prodaju ugovaraju konkretni poslovi oko kupovine vina. Završetak poslovnih razgovora se obavlja u komercijalnom podrumu, gde domaćin organizuje svečani ručak i priređuje kupcu ugođaj uz vino, žene i muziku. Za tu priliku dovođene su devojke za zabavljanje gostiju, a posebno se izdvajala Juliška, koja je svojom pojavom, stasom i glasom, bila najzapaženija.